บทที่ 2 二
"โน้นไงลงมาแล้ว" เหยาอันบอกให้เหยาเฉินมองตามที่เธอบอก
"ตกลงว่าต้าเหนิงนี่ชอบลูกเราจริงๆ ใช่ไหม" เหยาอันถามขึ้นอย่างสงสัย
"เราคงต้องรอดูกันต่อไปอย่าไปคาดหวัง เพราะถ้าลูกของเรายังไม่ชอบหรือรักใคร อะไรอะไรก็เกิดขึ้นได้หรือแม้กระทั่งคนที่กำลังเดินกับลูกเรา เขาอาจจะไม่ได้รักลูกเราหรือชอบลูกเรา...เอาเถอะอย่าเพิ่งคิดอะไรตอนนี้เลย" ประโยคที่ยาวเยียดออกมาจากคนเป็นพ่อ
"พ่อ...แม่" เหยาเอินเอ่ยทัก แล้วเดินเข้าไปกอดทั้งสองด้วยความคิดถึง เพราะปกติพ่อกับแม่จะไปอยู่ที่ฐาน พ่อของเหยาเอินเป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุดของเมืองนี้ ส่วนแม่ของเธอก็ตามไปดูแลเป็นหน้าที่ของภรรยาที่ดี เป็นเพราะเหยาเอินนี่แหละที่ให้แม่ของเธอไปคอยปรนนิบัติให้กับพ่อ
"สวัสดีครับคุณอาทั้งสอง" ต้าเหนิงที่สนิทกับครอบครัวเหยามานานการพูดคุยจึงค่อนข้างเป็นกันเอง
"สวัสดีจ๊ะ แล้วนี่กำลังจะไปเต้นรำกันเหรอ"
"ครับ ผมขออนุญาตนะครับ"
"ตามสบายเถอะจ๊ะ"
เสียงดนตรียังคงดังต่อเนื่อง เหยาเอินหมุนรอบตัวแล้วก็เข้าสู่อ้อมแขนของคู่เต้นรำ เธอเต้นหมุนไปมาอยู่แบบนั้นรอบแล้วรอบเล่าที่เธอต้องได้สัมผัสกับแผ่นอกที่แน่นไปด้วยมัดกล้ามและเธอก็รู้สึกชอบเสียจนบางครั้งหัวใจก็เต้นแรงไปหน่อย แต่ก็แค่เต้นเพราะเธอไม่เคยได้สัมผัสแบบนี้กับผู้ชายคนไหนมาก่อน นอกจากพ่อของเธอ
"เหยียนชุน! ทางนี้" เสียงตะโกนเรียกของเหยียนอวี่ที่กำลังยืนรอชุนอยู่ที่ทางเข้างาน
ทั้งสองคนต่างโผเข้ากอดกันเพราะชุนออกไปอยู่หอที่ใกล้กันกับมหาวิทาลัยนานๆ จะกลับมาบ้านครั้งหนึ่งเพราะลุงกับภรรยาของลุงไม่ค่อยได้อยู่บ้านอยู่แล้วด้วยหน้าที่การงาน เลยกลายเป็นว่าบ้านไม่ค่อยมีใครอยู่และเป็นชุนที่จะเป็นคนเข้ามาทำความสะอาดบ้านเมื่อสะดวก
เหยียนอวี่เป็นลุงของชุน ซึ่งเป็นพี่ชายแท้ๆ ของพ่อเขา หลังจากที่พ่อกับแม่ของชุนประสบอุบัติเหตุจนเสียชีวิตทั้งสองคน ทำให้ชุนต้องพักอาศัยอยู่กับลุงจนกระทั่งเขาเข้ามหาวิทยาลัยถึงได้แยกออกไปอยู่หอ
"ขอโทษครับพอดีผมติวหนังสือเพลินไปหน่อย" ชุนแก้ตัวเมื่อเขารู้ตัวดีว่าเขามาสายไปหลายสิบนาที
"ไม่เป็นไร แค่หลานมาได้ลุงก็ดีใจแล้ว เข้าไปด้านในกันเถอะ"
ชุนพยักหน้ารับก่อนจะเดินตามหลังลุงที่เดินตัวตรงเข้าไปด้านใน โดยไม่ได้สนใจมองซ้ายขวาทักทายกลับ คนที่กำลังเอ่ยทักทายลุงของเขาอยู่ กลายเป็นชุนที่ก้มศีรษะเล็กน้อยเพื่อเป็นการทักทายกลับไปแทนลุงของเขา
ในขณะที่กำลังเดินตามทางเดินเพื่อเข้าไปด้านใน ชุนเห็นคนเต้นรำที่ฟลอร์หลาย ๆ คู่ หรือไม่ บางคู่ก็แค่โยกตัวไปมาตามจังหวะเพลงกับคู่ของตัวเอง และสายตาของชุนก็สะดุดกับใครเข้าบางคนที่กำลังเต้นรำอยู่กับคู่ของเธอ เพราะเธอคนนั้นดูสวยเป็นที่สะดุดตาไม่เพียงแต่เฉพาะเขา ยังมีชายหนุ่มอีกหลาย ๆ คนที่กำลังมองเธออยู่เช่นกัน
"เสน่ห์แรงใช้ได้นี่" ชุนพูดขึ้นอย่างแผ่วเบาในขณะที่เดินตามลุงของเขาไปช้า ๆ
สายตาของชุนที่เต็มไปด้วยประกายความเจ้าชู้มองหญิงสาวที่...ดูสวยงาม พริ้วไหวและที่สำคัญ มันดูบอบบางจนน่าทะนุถนอม...'อยากเห็นหน้าใกล้ ๆ จัง'...ชุนนึกในใจ
"สวัสดีครับท่าน" เหยียนอวี่ลุงของชุนกล่าวทักทายเจ้าของบ้านและเป็นคนจัดงานเลี้ยงในคืนนี้
"หายไปไหนมา ผมมองหาคุณอยู่นะ" เหยาเฉินพูดขึ้น ก่อนจะหันไปมองคนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ กันกับเหยียนอวี่
"ท่านครับ นี่เหยียนชุนหลานผมที่ผมเล่าให้ท่านฟังบ่อยๆ ยังไงครับ"
"หน้าตา...ดี หล่อเชียว แบบนี้คงมีแฟนแล้วล่ะสิ" น้ำเสียงของเหยาเฉินพูดขึ้นอย่างหยอกล้อ
"สวัสดีครับท่าน" ชุนไม่ได้พูดอะไรต่อเขาเลือกที่จะเพิกเฉยกับคำถาม พร้อมกับกดมุมปากก่อนจะคลี่ยิ้มออกมา
หลังจากกล่าวคำทักทายและแนะนำตัวกับผู้ใหญ่จนครบทุกคน ชุนอยู่พูดคุยอยู่พักใหญ่และเขาก็ได้ยินว่าคุณท่านจะแนะนำลูกสาวให้รู้จัก เขาอยู่คุยอีกเดี๋ยวเดียวก่อนที่ชุนจะขอตัว
ชุนเดินออกไปที่ด้านหน้าเพื่อสูดอากาศบริสุทธิ์ หลายวันมานี้อยู่ ๆ ฝนก็ตกติดต่อกันหลายวัน ทำให้บริเวณพื้นดินเฉอะแฉะ ดีที่ว่าเจ้าของงานสั่งให้เอาก้อนอิฐมาปูเป็นทางเดินเข้าบ้าน...เอ๊ะหรือว่าเขาต้องเรียกที่นี้ว่าคฤหาสน์ ชุนนึกพร้อมกับหันหลังกลับมองคฤหาสน์ที่เขาเองก็ไม่เคยเข้ามาเลยสักครั้ง ทั้งๆ ที่ลุงของเขาก็ชวนให้มาอยู่บ่อยๆ
แล้วสาเหตุที่ได้มาวันนี้เป็นเพราะลุงบอกว่ามีเรื่องสำคัญที่จะต้องคุยกันนั่นเป็นสาเหตุที่ทำให้ชุนมาในวันนี้
ชุนเดินออกมาแล้วหยุดยืนที่บริเวณสวนหน้าคฤหาสน์ที่มีดอกไม้หลากสีถูกปลูกเรียงรายอย่างสวยงามรอบ ๆ บ่อน้ำ เขายืนรับอากาศที่เย็นและบริสุทธิ์ท่ามกลางธรรมชาติ กลิ่นดินที่ถูกฝนชะใหม่ ๆ ลอยไปกับกลิ่นหอมหวานของดอกกุ้ยฮวาและดอกโบตั๋นทำให้เหยียนชุนสูดดมเอาไปเต็มปอด แต่ทว่า...มีอีกหนึ่งกลิ่นที่เหมือนไม่ใช่กลิ่นของดอกไม้
สายตาคมกวาดมองไปรอบ ๆ บริเวณและเขาก็ได้กลิ่นหอมหวานเหมือนกลิ่นของหญ้าสดที่ถูกตัดใหม่ ๆ และมันทำให้เขาเดินไปใกล้ ๆ เพื่อสูดดม มันหอมกว่าดอกฮวากับโบตั๋นเสียอีก
ชุนนั่งยอง ๆ แล้วเด็ดต้นหญ้าขึ้นมาดมตรงที่มีรอยเด็ด ราวกับว่ามันหอมเสียจนมากมาย โดยที่ไม่ได้รู้เลยว่าเขากำลังตกเป็นเป้าสายตาของใครคนหนึ่ง เสียงเดินที่ใกล้เข้ามาทำให้เหยียนชุนหันไปมองตามเสียงทันที...
"คุณเป็นใคร แล้วทำไมคุณถึงมาอยู่ตรงนี้ครับ"
.....
ส่งท้ายตอนที่2
เดินไปเดินมาจนเดินไปถึงด้านหลังของคฤหาสน์จนพระเอกเจอนายเอก
1commert คือ 1กำลังใจให้กับไรต์เตอร์คนนี้ค่ะ
